Natuurlijk
gaat het ook wel eens minder goed...
Afdeling dressuur zonder hoofdstel kan ik als mislukt
beschouwen. In Ermelo reed ik mee aan een speciale bitloze wedstrijd,
maar omdat mijn paard snel geïrriteerd raakt op teveel druk op de
neus (met een bit is dat aanzienlijk minder) besloot ik los te rijden
zonder hoofdstel. Hier was eigenlijk niets mis mee en wat de afdeling
Unbridled betrof, was ik zelfs behoorlijk tevreden. Maar bij de kijkers
is het totaal verkeerd aangekomen.
Omdat ik veel op de achterhand wilde rijden, kwam het hoofd te hoog, en
dat kun je niet zomaar oplossen. Even stiekum naar beneden manouvreren
is er niet bij en je wordt goed geconfronteerd met wat niet perfect is.
Wel kon ik contragalop, eenvoudige wissels, schouderbinnenwaarts en appuyeren
uitvoeren, maar de controle over het hoofd als zodanig was er niet. Resultaat:
Ik moest teveel met de halsriem ophoudingen geven. Mijn manier van rijden,
zoals gewicht omgooien in de bocht, hand naar voren voor vaart vermeerderen
(er zat 2 x 60 meter uitgestrekte galop in de proef...), terugzitten om
vaart te minderen is vertaald door enkele kritici als "dierenmishandeling".
Nu vond ik deze term erg overdreven, want met de platte halsriem
kan ik het paard echt geen pijn doen, en al helemaal niet in vergelijk
met het trekken aan de teugels met bit of zo'n lekkere bitloze snijneusriem!
Verder kan ik het paard op geen enkele wijze afdwingen om iets te doen,
hij had er zo in het open veld vandoor kunnen gaan (groot terrein hoor,
daar in Ermelo...) en daar maakte hij geen gebruik van. Geen moment heb
ik de 100% controle die ik nodig heb om dit soort dingen te doen, uit
handen gevoeld. Sterker nog, ik had de indruk dat mijn paard veel makkelijker
in de oefeningen liep.
Conclusie is dat ik
voor Unbridled dressuur echt alle capaciteiten mis om dit tot een goed
einde te brengen. Voorbeelden als Ralph Goessen en Alexander Nevzorov
zullen voor mij immer onhaalbare kaart blijven, want ik kan mijn paard
niet er toe vragen om zijn hoofd af te buigen. Toen ik les van David de
Whispelaere had en dit probleem aankaarte, gaf hij me het advies toch
veel te trainen met een bit en zo heel erg langzaam tot een eindresultaat
te komen. Maar ik weet niet of ik zoveel energie wil steken in Unbridled
dressuur...
De rest gaat zo goed dat ik me liever richt op andere dingen als persé
hoofdstelloos dressuur rijden.
Mijn paard is me dankbaar, haha, hij wil liever spetteren en spelen, dat
netjes lopen vind ie niks.
Looks does
matter:
Ik weeg 95 kilo (al 2 jaar en al de foto's op deze site zijn met dit gewicht
genomen), mijn paardje is 1,55m, maar zodra je in een dressuurpak moet,
wordt gewicht heel confronterend en afgrijselijk! Men sprak over mij als
zijnde 120kg en eerlijk gezegd vond ik het ook geen gezicht, maar je wordt
dus heel makkelijk op je gewicht afgekraakt! Mijn jasje was net wat te
klein, mijn hoed -stammend uit mijn militarytijdperk- te hoog, waardoor
ik circusbaronuiterlijk kreeg. Niet goed voor het plaatje dus. Er reden
enkele mensen mee in gewone kleding, had ik dat dus ook maar gedaan, gewoon
mijn grijze rijbroek, bodywarmer of zo.
 |
 |
 |
Laten
we eerlijk zijn, dressuur is niet (meer) mijn ding. |
