Hoofdstelloos in de sport deel 2:


Natuurlijk gaat het ook wel eens minder goed...
Afdeling dressuur zonder hoofdstel kan ik als mislukt beschouwen. In Ermelo reed ik mee aan een speciale bitloze wedstrijd, maar omdat mijn paard snel geïrriteerd raakt op teveel druk op de neus (met een bit is dat aanzienlijk minder) besloot ik los te rijden zonder hoofdstel. Hier was eigenlijk niets mis mee en wat de afdeling Unbridled betrof, was ik zelfs behoorlijk tevreden. Maar bij de kijkers is het totaal verkeerd aangekomen.
Omdat ik veel op de achterhand wilde rijden, kwam het hoofd te hoog, en dat kun je niet zomaar oplossen. Even stiekum naar beneden manouvreren is er niet bij en je wordt goed geconfronteerd met wat niet perfect is. Wel kon ik contragalop, eenvoudige wissels, schouderbinnenwaarts en appuyeren uitvoeren, maar de controle over het hoofd als zodanig was er niet. Resultaat: Ik moest teveel met de halsriem ophoudingen geven. Mijn manier van rijden, zoals gewicht omgooien in de bocht, hand naar voren voor vaart vermeerderen (er zat 2 x 60 meter uitgestrekte galop in de proef...), terugzitten om vaart te minderen is vertaald door enkele kritici als "dierenmishandeling". Nu vond ik deze term erg overdreven, want met de platte halsriem kan ik het paard echt geen pijn doen, en al helemaal niet in vergelijk met het trekken aan de teugels met bit of zo'n lekkere bitloze snijneusriem! Verder kan ik het paard op geen enkele wijze afdwingen om iets te doen, hij had er zo in het open veld vandoor kunnen gaan (groot terrein hoor, daar in Ermelo...) en daar maakte hij geen gebruik van. Geen moment heb ik de 100% controle die ik nodig heb om dit soort dingen te doen, uit handen gevoeld. Sterker nog, ik had de indruk dat mijn paard veel makkelijker in de oefeningen liep.

Conclusie is dat ik voor Unbridled dressuur echt alle capaciteiten mis om dit tot een goed einde te brengen. Voorbeelden als Ralph Goessen en Alexander Nevzorov zullen voor mij immer onhaalbare kaart blijven, want ik kan mijn paard niet er toe vragen om zijn hoofd af te buigen. Toen ik les van David de Whispelaere had en dit probleem aankaarte, gaf hij me het advies toch veel te trainen met een bit en zo heel erg langzaam tot een eindresultaat te komen. Maar ik weet niet of ik zoveel energie wil steken in Unbridled dressuur...
De rest gaat zo goed dat ik me liever richt op andere dingen als persé hoofdstelloos dressuur rijden.
Mijn paard is me dankbaar, haha, hij wil liever spetteren en spelen, dat netjes lopen vind ie niks.

Looks does matter:
Ik weeg 95 kilo (al 2 jaar en al de foto's op deze site zijn met dit gewicht genomen), mijn paardje is 1,55m, maar zodra je in een dressuurpak moet, wordt gewicht heel confronterend en afgrijselijk! Men sprak over mij als zijnde 120kg en eerlijk gezegd vond ik het ook geen gezicht, maar je wordt dus heel makkelijk op je gewicht afgekraakt! Mijn jasje was net wat te klein, mijn hoed -stammend uit mijn militarytijdperk- te hoog, waardoor ik circusbaronuiterlijk kreeg. Niet goed voor het plaatje dus. Er reden enkele mensen mee in gewone kleding, had ik dat dus ook maar gedaan, gewoon mijn grijze rijbroek, bodywarmer of zo.

Laten we eerlijk zijn, dressuur is niet (meer) mijn ding.

Ook de afdeling Working Equitation op het hoogste niveau, is niet echt gelukt. De dressuurproef ging erg netjes en el Guapo luisterde feilloos naar mijn been en zithulpen, hij liep zelfs mooi opgericht en redelijk afgebogen. Ik had dan ook best goede punten voor dit experiment. De WE dressuur ligt mijn paard een stuk beter als de gewone dressuur, er zit geen uitgestrekte draf in en de overgangen zijn mogen spectaculair snel zijn. In de trail ging het mis bij het oppakken van de 3 meter lange stok uit de ton. Guapo werd heter en heter en vertrok uiteindelijk vanonder mijn achterwerk! Ik moest de stok laten vallen om hem weer onder controle te krijgen. Ook de tweede poging werkte niet en ik moest alle onderdelen met stok laten schieten. Op dit niveau betekend dat uitsluiting van de proef. De speedtrail nam ik geen risico meer en reed met halster met één teugel. Dat ging wel goed, maar het hoofdstelloze experiment was mislukt.

De volgende dag nam ik deel aande MA en de PTV van de TREC in Eersel, deze gingen weer heerlijk en zonder problemen. Hoofdstelloze TREC blijft gewoon super gaan en blijf ik dan ook maar doen.

 

 

next

homenu