Foto's gemaakt door "Friesitano" Margreet Kersbergen.
...................................
Wegens reglementaire regels opgelegd door de verzekering, mag je in Duitsland niet zonder hoofdstel op wedstrijden rijden. Maar er was nergens terug te vinden dat er ook teugels aan moesten zitten en er via het hoofd gestuurd moest worden. In overleg met de jury droegen we een halstertje. Wel jammer voor de foto's, die nu minder spectaculair zijn.

Deel 1: De POR.

Het parcours was erg zwaar, behalve dat het terrein nogal ruig is, heeft ook de organisator veel ervaringen in zwaar terrein en heeft een sterk staaltje van ruiterkunde gevraagd aan de ruiters.Er waren twee hellingen bij waarbij ik niet durfde te blijven zitten en daar was ik achteraf heel blij om. De Gup is drie keer een heel eind naar beneden gegleden, alvorens hij weer grip op de bodem vond. We waren bekaf toen we boven aankwamen en ook opgelucht, omdat de ruïne op de kaart ineens naast ons lag. Je weet namelijk nooit helemaal zeker of je wel goed zit en misschien weer naar beneden moet om de juiste weg te vinden, haha. Maar gelukkig was de moeite niet voor niets! Overigens bleven concurrente Ingrid helmes en de organisator Michael Funk daar te paard, iets wat ik echt niet had gedurfd...
Ook moesten we enkele malen een rotsblok opspringen. Bij de ene goed dat goed, ik klom naast het paard omhoog en vroeg me af hoe de Gup in hemelsnaam daarboven op moest komen, terwijl hij met een grote wapper voorbij vloog en me boven opwachte...
Een tweede keer ging het mis, het rotsblok was te glad en helde iets over, waardoor hij geen grip kon vinden. Hij haalde tot drie keer de sprong niet en viel telkens terug. De winnaar van de wedstrijd, Roxane Tournay en ik hebben daar echt staan klooien, vooral toen we haar paard ook nog moesten vangen omdat die net iets meer ruimte nodig had als haar teugel lang was. Uiteindelijk zijn we ieder zijn eigen weg gegaan om een alternatieve route te vinden om boven te komen. Ik ben een kilometer ernaast blijven lopen. Gup was enigzings van zijn stuk en zijn been lag open. Goed dat je dan een EHBOkit bij je hebt. Gelukkig was na die kilometer een post en konden we even rusten. Met frisse moed gingen paard en ruiter weer verder. De Gup was weer helemaal boven jan door deze break en ik opgelucht dat het allemaal goed was afgelopen. Dat de wedstrijd voor sommige paarden toch te moeilijk was, bleek wel bij de nakeuring. Diverse uitvallers door kreupelheid, waaronder enkele Nederlanders. Het paard van wereldkampioen Ingo Meyer werd zelfs met de trailer opgehaald en naderhand naar de kliniek vervoerd. Hij kon niet meer op een voorbeen staan en het zag er eng uit. Ik weet nog niet wat de afloop is...

Bij de posten aangekomen, zag ik een paar keer dat mijn belangsrijkste NK concurrente Ingrid niet of met aanrijfouten was aangekomen. Dat verbaasde me, want ze maakt zelden fouten in de POR. Omdat het parcours erg zwaar was en mijn paard niet echt getraind op die bergen, besloot ik hier en daar een alternatieve route te zoeken. het risico om een post of markering te missen is dan groot, maar ik vond dat ik het verplicht was aan mijn paard. Hij was zon enthousiast en ik wilde hem zeker niet afmatten. We sneden drie lussen met veel hoogtelijntjes af (=veel steil omhoog of naar beneden) Ook hebben we de gevraagde snelheid niet aangekeken maar gewoon gereden wat mogelijk was. Drie markeringen hebben we dus gemist, wat 90 minpunten opleverde, verder veel tijdstrafpunten. Gezien het zware terrein, was dit een hele goede keuze. Mijn paard was fit en vrolijk bij de finish en we waren net voor de zware regenbui binnen. Wat de POR betreft, heb ik mazzel gehad dat Ingrid fouten maakte en de rest uitviel, want op zich was het geen geweldige prestatie. We waren allen eens dat dit parcours veel zwaarder was als het WK TREC in Frankrijk vorig jaar. Met slechts 11 punten verschil met concurrente Ingrid, die door iedereen en zeker door mij, bij voorbaat was bestempeld als de grootste kanshebben voor het kampioenschap, lag de strijd nog helemaal open. Ik wist dat ik veel punten kon scoren op Ingrid met de MA, maar of dat genoeg zou zijn om haar op de PTV (haar sterke punt) voorbij te rijden, dat was maar de vraag... Er zijn helaas in de POR geen foto's gemaakt. Onze TREC fotografe Jolanda Scheepen kon helaas niet komen.

Deel 2: De MA.

De MA is een peuleschil voor de Hispona-Arab El Guapo. Hij kan bijna op de plaats galoperen. Stappen kan ie niet zo snel, maar omdat hij relaxed is, maakt hij zelden fouten, wat dan toch nog een redelijk score oplevert. Lage takken boven het parcours bezorgde enkele ruiters de 0-score, waaronder TREC-NL Voorzitter Hans Olthuis, die met een groot politiepaard meerijd. Gup liet zich er niet door van de wijs brengen en we scheurden er gewoon doorheen. 43 seconden voor de galop (Roxane had 36, en voor 33 seconden krijg je de volle 30 punten. In de stap scoorden we 11 punten en verloren daardoor de MA aan Roxane, die hiervoor 20 punten scoorde. Concurrente Ingrid behaald slechts 7 punten. Haar Tinker Gilbey is te snel voor de galop en in de stap moeilijk onder controle te houden, waardoor ze geen enkel risico kon nemen. Na de POR en de MA lag ik 23 punten voor op Ingrid. Omdat ze al een paar keer 40 punten boven me in de PTV had gescoord, was de strijd erg spannend geworden...

Deel 3: De PTV:

De Gup heeft een lange weg moeten afleggen, alvorens hij "zomaar" door een PTV parcours ging. Een discussie van zeker een jaar om bij de poort te kunnen komen, spooky op sprongen en gekke dingen, over dingen heen lopen: No way, etc. In dit PTV parcours lag een hoge houten brug boven een kolkend riviertje. Vorig jaar tijdens een oefenwedstrijd daar, was de Gup niet in de buurt van de brug te krijgen. De brug is smal, kraakt en buigt mee, onder zie je op 2 meter hoogte door de kieren de rivier onder je bewegen. Dit en het feit dat ik niet rechts kan opstappen door een schouderblessure maakte de bereking dat de rest echt goed moest gaan. Die 23 punten voorsprong zouden op gaan aan deze twee hindernissen.
Hindernis 1, het water in. Michael had het hoogste stuk gekozen en je moest zeker 80cm afglijden om beneden te komen. Er in springen mag niet, want de waterhindernis dient in gecontroleerde stap genomen te worden. Maar de Gup had daags tevoren al veel hogere kanten en sneller stromende rivieren gezien. Hij draaide zijn hoef er niet voor om en zakte mooi in het water. De Tinker van Ingrid had twee ruiters eerder een aarzeling op het water en kreeg een weigering gerekend. 3 punten voor mij... Zo rekende ik elke hindernis en kon me maar moeilijk concentreren op de hindernissen zelf. Nodig was het ook niet, want El Guapo ging voor de rit van zijn leven leek het wel. Ik deed eigenlijk niet zo heel veel meer, haha. Hij stapte resoluut hindernis 2, de brug over en vanaf dat moment werd bij mij alles wazig en ongeloofwaardig. Hij liep ongelooflijk lekker tussen de hindernissen, ik gaf enkel de volgorde aan en meneer deed de rest! Wapperde over de hindernissen en ik kon hem moeilijk uitzitten. Hij ging plat onder de lage takken, ging bijna probleemloos de 5 meter achterwaarts (een aarzeling na 3,5 meter, hij vond het ver zat, maar ging daarna toch verder en raakte niks aan) Michael had de moeilijkheden gelegd in de combinaties. Zo hadden we een dubbel onder een scherpe hoek, en daarna op 3 meter de smalle doorgang van 40 cm breed. Stuurmanskunst was hier van essenciel belang, maar ik reed zonder hoofdstel...

Op foto 2 kun je goed de hoek zien tussen de 1e en 2e van de dubbelsprong. De landing van de 2e hindernis moest precies uitkomen bij de ingang van de smalle doorgang, anders zou je er te makkelijk langsaf schieten.

Ik hoorde bij het totaal ongecontroleerd de smalle doorgang inknallen een tok en wist dat ik drie punten kwijt was. Maar omdat Ingrid dezelfde problemen had, scheelde het daar niks. Ik was blij dat de Gup begreep dat hij er doorheen moest en dat mijn landing een beetje goed gelukt was, want daar had ik even niets meer in te brengen, haha. Het rechts opstappen sloeg ik over en de andere hindernissen gingen prima. De laatste hindernis was ook pittig: terug door de rivier en op enkele meters daarna een pittige heg. veel plaats om aan te rijden was er niet en ik dreef de Gup in tempo de rivier in. Hiervoor telde de verplichte stap natuurlijk niet. Hij sprong de kant af, de volgende weer op en in dezelfde moeite wapperde hij over de hoge heg. In galop naar de finisch en ik wist dat ik het Ingrid heel moeilijk had gemaakt...