100%
Bodycontrol= 0% hoofdstel!
Hoofdstelloos
is zeker niet onmogelijk.
Het
toont ware kunst van de ruiter
en het vertrouwen van het paard...
Het
simpele geheim van hoofdstelloos rijden is het verleggen van de gezamelijke
hulpen naar de been-, gewichts- en stemhulpen. Als je merkt dat je
niet meer met je handen hoeft te sturen, kun je een poging wagen.
Aan het Hoofdstelloos rijden zijn een aantal belangrijke voorwaarden
gebonden.
Regel 1: Het paard mag niet slechter lopen zonder
hoofdstel, dan ben je er niet klaar voor! Stelling en buiging, nageeflijkheid
en uiteindelijk ook oprichting, het hoort er allemaal bij. Het gebruik
van de rug blijft een eerste vereiste.
Regel 2: De situatie moet ten alle tijden veilig zijn.
Rij hoofdstelloos in je piste, maar doe met buiten rijden een halster
aan met touw om
de hals geknoopt. Just in Case...
Regel 3: Niet elk paard is geschikt. Wordt geen hoofdstelloze
idealist, maar probeer een vakkundig ruiter te worden. Paarden die
erg voorwaarts zijn en met hoofdstel al moeilijk te houden zijn, zou
ik persoonlijk niet hoofdstelloos rijden... Ik heb de liefste en trouwste
paarden van de wereld, maar het zijn endurancepaarden op topniveau.
Als ze gaan, hou ik ze zelfs met bit of stang moeilijk meer tegen.
Thuis in de bak, kunnen ze allemaal met een touwtje om de nek, vinden
ze prachtig. Buiten de bak verongeluk je er onheroepelijk mee...
Rijden
zonder hoofdstel vergt
veel kunde van de ruiter. Je ziet veel ruiters met of zonder bit
rijden, waarbij je meteen denkt, die kan echt niet rijden.
Zonder hoofdstel kan iemand, die niet kan rijden,echt niet rijden
(wat n zin!) dus die valt meteen door de mand. Persoonlijk vind ik
met neckrope
rijden niet zozeer met vertrouwen te maken hebben, alswel met een goede
africhting! Ik heb een spooky paard, en met of zonder hoofdstel, het
maakt niet zo heel veel uit.
Hoofdstelloos
is per definitie NIET zweef-NH, omdat de basis ligt in de dressuur
(zowel klassiek als western). Met een los teugeltje door het bos rijden,
kun
je geen enkel paard leren
om
zonder hoofdstel te rijden. Het is een lange weg van africhting...
Je begint met hoofdstel met ALLE hulpmiddelen die je nodig hebt. Heb
je een erg sterk paard, probeer hem dan niet te pesten met een bit
of neusriem waar je steeds aan moet trekken en plukken, maar hang er
dan liever een stang in. Met een stang kun je hele korte duidelijke
hulpen geven, die vanwege de korte gebruiksperiode, veel paardvriendelijker
kunnen zijn als de hele tijd trekken. 
Komt
je paard omhoog tegen de hulpen in en kom je er niet uit, dan kan een
Thieddemanteugel uitkomst
bieden. Deze werkt hetzelfde als een slof maar heeft een "einde" waardoor
hij ongevaarlijk is voor minder goede ruiters. Een slof is echt een
profi attribuut, blijf eraf. Ook sporen zijn een belangrijk hulpmiddel,
omdat het paard enorm scherp moet zijn voor de benen. Het is zeker
geen must, maar als je merkt dat het paard slecht reageert op je beenhulpen,
is (net als de stang) het beter om minder langdurig hulpen te geven
met een net iets sterker been met spoor. Sporen zijn nooit bedoeld
om sneller te gaan, maar om je beenhulpen te accentueren. Gebruik ze
daar dan ook voor!! Het gebruik van een zweep zie ik hierbij niet zo
zitten, maar het kan zijn dat je alle actie verliest bij een flegmatiek
paard. Dan kan een
dressuurzweep makkelijk zijn. Zorg wel dat je er nooit van afhankelijk
wordt.
Om je
teugelhulpen tot minimaal te reduceren, hou je de teugels allebei in
beide handen vast. zolang je veel hulpen nodig hebt, hou je de afstand
tussen beide handen wat verder uit elkaar. Probeer steeds wat dichter
bij elkaar te komen, totdat ze naast elkaar zijn en je net zo makkelijk
met één hand zou kunnen rijden.
De volgende stap is om je handen heel minimaal te bewegen. Je zult
merken dat je de teugel enkel nog nodig hebt om een halve
ophouding te
maken. Dit wil zeggen, een korte mededeling, waarbij het paard zijn
attentie op de aanwijzingen van de ruiter richt. Tot nu toe, heb ik
geen andere hoofdstelloze oplossing kunnen vinden als met een halsriem
(neckrope voor de westernruiters, cordeo voor de kakkers) of ring rijden.
Je moet deze aanwijzing kunnen geven, en mond, neus of hals maakt niet
zo heel
veel
uit. Er
zijn mensen
die
met twee
zweepjes rijden, waarbij ze visuele aanwijzingen geven.
Hier heb ik geen ervaring mee en kan ik dus ook geen zinnig woord over
zeggen... Ook zijn er mensen die echt zonder iets kunnen rijden. Gaaf,
maar niet voor iedereen weggelegd....
Neckreining is
een westernvorm van teugelvoering die erg goed voorbereid op het hoofdstelloos
rijden. Veel westernruiters hebben dan ook weinig moeite
om dezelfde oefeningen uit te voeren met of zonder hoofdstel. Bij neckreining
brengt de ruiter beide teugels naar de richting waar hij naar toe wil,
waarbij de buitenteugel tegen de nek aandrukt. Je trekt dus niet, zoals
bij Engels/Klassiek rijden, maar DUWT. Deze teugelvoering is dan mee
te nemen naar de neckrope en voor het paard praktisch hetzelfde. In
de
western wordt de basis van de neckreining veelal gelegd met de bosal.
Deze heeft een prikkende touwteugel, welk prikt tegen de nek. Hierdoor
is het paard sneller geneigd te wijken voor de druk van de duwende
teugel. Begleidt je neckreining altijd met je buitenbeen. Door beide
hulpen steeds tegelijk te gebruiken, kun je uiteindelijk de teugelhulp
verminderen
en tot slot reduceren tot nul. De eerste stap naar Hoofdstelloos kan
gemaakt gaan worden.
Dat western
en hoofdstelloos geen onbekende van elkaar zijn, is te merken dat echt
heel erg veel ruiters geen hoofdstel nodig hebben
om hun kunsten
te vertonen. Ik ken er in ieder geval zeker een stuk of 20. In het klassieke
deel ken ik er eigenlijk niet zo heel erg veel.